هرگونه تنش نظامی گسترده با اسرائیل و آمریکا میتواند خسارتهای سنگینی بر کشور وارد کند و اماکن نظامی و حتی مقامات ارشد را تهدید نماید. در چنین شرایطی، ما نیز ناگزیر به اقدام متقابل خواهیم بود، اما روشن است که جنگ، ویرانیهای هولناکی از حیث روانی، اجتماعی و بهویژه اقتصادی به دنبال دارد. از این رو، برای پیشگیری از لطمه به زیرساختها و تلفات جانی نظامیان و غیرنظامیان، باید مردان سیاسی و دیپلماتهای کارکشته با محوریت منافع ملی وارد عمل شوند.
بدیهی است که دشمن صهیونیستی و آمریکایی در صدد گرفتن امتیاز بهشیوهٔ قلدرمابانه است. اسرائیل تمایلی به خاتمهٔ جنگ ندارد و میخواهد با تحریک آمریکا جایگاه خود را تثبیت کند. متأسفانه در داخل نیز برخی افراد فاقد مسئولیت رسمی، با پراکندهگویی بر طبل جنگ میکوبند؛ غافل از اینکه ادامهٔ جنگ ناخواسته به سود اسرائیل تمام میشود. طرحهایی نظیر بستن بابالمندب، دریافت سیصد میلیارد دلار خسارت از آمریکا یا پیشبینی اضمحلال قریبالوقوع آمریکا، فاقد پشتوانهٔ واقعبینانه هستند.
بهتر است همگان اجازه دهند مسئولان دیپلماسی کشور با درایت و هوشیاری و با اذن رهبر انقلاب و همکاری رئیسجمهور (که طبق قانون اساسی مقام دوم کشور است) توافقی مثبت و دربرگیرندهٔ منافع ملی را رقم بزنند تا از ویرانی و خونریزی پیشگیری شود. نظامیان ما اعم از سپاه و ارتش نیز در صورت لزوم، فداکارانه از کیان کشور دفاع خواهند کرد.
نمایندگان مجلس باید به جای پراکندهگویی، قوانین سربلندکننده تصویب کنند. نباید فراموش کرد که دولتهای عربیِ نوکرِ آمریکا بدون اجازهٔ ارباب خود در ایران سرمایهگذاری نمیکنند؛ چین و روسیه نیز تا امتیاز نگیرند، کمکی نخواهند کرد. کشورهایی مانند امارات و عربستان ضمن میزبانی از پایگاههای آمریکایی، با اسرائیل همکاری میکنند. طبیعی نیست که ایران بهتنهایی بار آزادی فلسطین را به دوش بکشد؛ همسایگان فلسطین باید پیشقدم شوند و ایران نیز کمافیالسابق حامی استقلال فلسطین و مخالف صهیونیستها خواهد بود.
در پایان، از همه میخواهیم مسئولیت را به اهل آن بسپارند: رئیسجمهور و وزارت خارجه با فرمان رهبری در مسیر توافق گام بردارند و دیگران نیز در امور مربوط به خود، یاریگر آنان باشند.